Wychowałam się w rodzinie alkoholowej, jako najstarsze z trójki rodzeństwa. Znam od podszewki szereg tematów związanych z dysfunkcyjnym domem: dysocjacja, permanentny lęk o przyszłość, chroniczne napięcie, nadwrażliwość, lęk przed odrzuceniem, współzależność emocjonalna, poczucie pustki i bycia wybrakowaną. Klimat przemocowego domu wgryzł się w moje ziemskie dna. Dokładnie ten sam klimat odtwarzałam w różnych moich bliskich relacjach, również w relacji ze sobą.

Długo nie łączyłam kropek.

Wewnętrzny ból rozdzierał mnie od środka, i utrudniał wzięcie pełnego oddechu. Tęskniłam za nieistniejącym domem, którego na próżno wypatrywałam w oczach innych ludzi i w kolejnych adresach. Wsparcia szukałam w psychologii, psychoterapii, duchowości, religijności, ezoteryce, rozwoju osobistym. Moja wiedza rosła, a wraz z nią moja wewnętrzne rozdarcie.

Przełomem w moim życiu był czas, kiedy zaczęłam kontaktować się ze swoim wewnętrznym dzieckiem w sposób, który angażuje ciało i układ nerwowy. Odblokowałam kolejne fale emocjonalnej energii i udrożniłam przepływ tam, gdzie przez lata panował zastój. Zrozumiałam, że uzdrowienie, którego szukam kryje się w tym, od czego uciekam. We mnie samej, w moim wnętrzu. Ale nie jakimś abstrakcyjnym duchowym wnętrzu, ale w moim fizycznym ciele.

Zaczęłam zatrzymywać się w swoim emocjonalnym i fizycznym bólu i z uważnością przyglądać się temu, co się za nim kryje. Następnie reagowałam na niego w nowy, reparacyjny sposób.

Z przerażeniem, ale i z ulgą zdałam sobie sprawę z tego, że nie przeżywam nic nowego – każde bolesne doświadczenie w dorosłym życiu zawracało mnie do mojego dzieciństwa, by ponownie – i tym razem świadomie- przeżyć to, co wtedy było nie do przeżycia. I by tym razem potraktować swoje doświadczenie inaczej, korzystając z nowych jakości i zasobów. Innych niż te, którymi dysponowałam jako dziecko.

Tak poznałam Aurorę – moje wewnętrzne dziecko. Kiedy naprawdę ją poczułam, nie byłam już w stanie uciekać od jej bólu i zamykać przed nią drzwi. Zapragnęłam stać się dla niej dobrym, kochającym rodzicem, którego wiele razy brakowało w jej/moim dzieciństwie.

Praca terapeutyczna uwzględniająca ciało i kontakt z wewnętrznym dzieckiem nareszcie zaczęła przynosić wymierne efekty, których tak bardzo pragnęłam! Moje cierpienie zmniejszało się. Nie czułam się już tak bardzo osamotniona w moim doświadczeniu. Miałam coraz więcej przestrzeni na swoje odczuwanie i reakcje.

Zrozumiałam, że wszystko, po co wcześniej sięgałam i czego słuchałam – robiłam, żeby od siebie uciec. Żeby się zmienić, naprawić, żeby nie być tym, kim jestem. Tymczasem uzdrowienie czekało dokładnie tam, gdzie było najtrudniej – tuż pod powierzchnią mojej skóry.  Radość odnalezienia siebie była tak wielka, że zapragnęłam dzielić się swoim doświadczeniem z innymi.

Tak powstał mój kanał oraz blog (dawniej Zapiski Aurory)

Z czasem zaczęłam kształcić się w pracy z traumą rozwojową i szokową, by swoją wiedzę praktyczną wzbogacać o wiedzę popartą badaniami i doświadczeniem innych osób. Zostałam praktyczką terapii traumy metodą Somatic Experiencing®, a także praktyczką Bodynamic (jestem w trakcie certyfikacji).

I teraz napiszę coś dziwnego. Po wielu latach od odnalezienia Aurory, choć miałam naprawdę fajne, poukładane życie, znów zaczęłam czuć wewnętrzną pustkę. (Sic!) Podobną w objawach, ale inaczej odczuwaną. Tęsknotę choć znaną, to w nowej odsłonie.

Tym razem jednak miałam na nią dużo więcej przestrzeni. Nie uciekałam. Zaciekawiałam się nią i pozwalałam się jej przenikać. Dość szybko okazało się, że ten nowo odkryty brak, ta pustka, którą czuję wskazuje kierunek do siebie. Jeszcze głębiej. Jeszcze prawdziwiej. I w tym spotkaniu nie chodziło już ani o dzieciństwo ani o wewnętrzne dziecko. Chodziło o połączenie z moją najgłębszą Esencją.

W tym intensywnym czasie zrozumiałam, że każdy centymetr ciała, który uwolniłam od starych schematów i napięć, wołał teraz o kontakt z czymś głębszym. Nie mogłam zapełnić tego kolejną aktywnością, wyzwaniem, kompetencjami czy sukcesem. Potrzebowałam napełnić się duchowym światłem, samą esencją BYCIA.

Otworzyłam się jeszcze bardziej na kontakt z Bogiem, Siłą Wyższą, Wszechświatem (nazwij to jak chcesz – mówimy o Jednym bez względu na słowa i religie, którymi to opakujesz.) W zdrowy, ugruntowany sposób.

Choć duchowość w różnych formach towarzyszyła mi od zawsze, to duchowość ucieleśniona – doznawana w postaci fizycznych doznań w ciele, doświadczona w każdej komórce mojego ciała jako przenikająca mnie życiodajna energia była dla mnie czymś nowym. Czułam się tak, jakby moja dusza i moje ciało wpadły sobie w objęcia i nie chciały się nigdy więcej rozdzielać.

Zakochałam się w tym połączeniu!

Tylko pomyśleć, że kiedyś było mi tak ciasno w ciele. Traktowałam je jak przeszkodę w drodze do siebie. Tymczasem to właśnie relacja z ciałem otworzyła mnie na najpiękniejsze doświadczenia (również te duchowe) i pozwoliła odzyskać to, za czym tak bardzo tęskniłam – głębokie poczucie połączenia i przynależności.

Uważam, że zdrowy rozwój uwzględnia wszystkie nasze aspekty: cielesny, emocjonalny, mentalny i duchowy. Pomagam je łączyć i integrować. W końcu jesteś C(i)ałością!