Obfitość to Twoje prawo z urodzenia.

Jednym z podstawowych powodów, dla którego nie żyjesz w poczuciu obfitości, w tym obfitości finansowej jest nieumiejętność przyjmowania.

I na pewno nie pomagają Ci teksty typu „otwórz się na obfitość” albo „naucz się przyjmować”. To nie jest takie proste i zdarza się wręcz, że afirmacje zamiast pomagać, szkodzą. Dodatkowo pełno jest haseł rozwojowych, które wbijają tylko w poczucie winy. „No weź się otwórz!” „Odpuść!”, „Odblokuj przepływ!” itd…

Ale jak tu się otworzyć na przyjmowanie, skoro zapis w ciele mówi, że to przyjmować nie wolno? Albo że nie ma od kogo? Albo nawet, że to niebezpieczne?!

Jeśli Twoja historia pełna jest bolesnych doświadczeń, jeśli doświadczyłaś zaniedbania w dzieciństwie, odrzucenia, traumy relacyjnej… Twoje przyjmowanie może być zablokowane i nie ma w tym nic złego- był czas, kiedy to zablokowanie uratowało Ci życie. Nie obwiniaj się za to dłużej. Otwieranie na siłę drzwi, które zamknęła natura- a tak jest w przypadku mechanizmów obronnych- to barbarzyństwo. Nie przyniesie nic dobrego.

Dlatego klepanie pozytywnych afirmacji typu „zasługuję na wszystko co najlepsze” albo „zasługuję na obfitości”, bez wcześniejszego uznania swojej historii i emocji z nią związanych, na niewiele się zda- pokażą się tylko blokady i pozamykane drzwi. Zamiast tego zachęcam Cię do uznania swoich blokad i przyjrzenia się im w atmosferze wsparcia i akceptacji.

  • Nie przykrywaj swojej pustki produktywnością.

Zamiast tego zajrzyj w nią, obejmij i zobacz, dokąd prowadzi. Uznaj. Zdziwisz się, ale tam jest wyjście. Znajdziesz je, jak przestaniesz się szamotać w biegu.

  • Nie przykrywaj swojego poczucia, że jesteś niewystarczająca kolejnymi działaniami, którymi rzekomo udowadniasz, jak wiele jesteś warta.

Zamiast tego zobacz, kto i kiedy sprawiał, że się tak czułaś i co wtedy przeżywałaś. Być może Twoja historia nadal czeka na uznanie?

  • Nie przykrywaj swojej niskiej wartości kolejnymi aktami rozdawania siebie, poświęcania się dla innych ludzi za ochłapy uznania.

Zamiast tego zacznij budować swoją wartość na prawdzie o Tobie- uznając to, kim jesteś, również z Twoim bólem, który czeka na wyrażenie.

  • Nie przykrywaj lęku przed odrzuceniem otoczką niezależności i samowystarczalności.

Zamiast tego zobacz, kogo i kiedy tak bardzo potrzebowałaś, że gdy go nie było, to serce pękło Ci na milion kawałków. Bądź dla siebie. Teraz. Krok po kroku posklejaj się w całość, nawet jak ma Ci to zająć całe życie.

Tak siebie traktując, obdarzysz siebie czasem, uwagą, miłością, zaangażowaniem.

Tak siebie traktując, zwrócisz swojemu wewnętrznemu dziecku poczucie, że JEST WAŻNE. JEST WARTE. ŻE ZASŁUGUJE na ten czas, uwagę, miłość, zaangażowanie.

I wtedy zostanie Ci już tylko jeden mały krok do obfitości. Ale najpierw siebie UZNAJ!

Podobne wpisy

  • Uzdrowienie nie istnieje.

    A przynajmniej nie takie jak myślisz. Masz problem. Reagujesz emocjonalnie na niby zwykłe sytuacje. Tkwisz w nieświadomych schematach jak w błędnym kole. I wreszcie postanawiasz coś z tym zrobić. Zapisujesz się na sesje, zaczynasz czytać mądre książki, procesujesz emocje, ukochujesz swoje dziecko wewnętrzne. Zdawać by się mogło, że już powinnaś być idealna. Poukładana. Już nie powinnaś czuć tego wszystkiego. Ty jednak czujesz nawet więcej i bardziej. O co chodzi- pytasz?…

  • |

    Dobra i zła matka… Dwie czy jedna?

    Dobra i zła matka… Dwie czy jedna? Jakość wczesnej relacji z matką przekłada się na to, jakie związki tworzymy w dorosłym życiu. Odpowiada za to tzw. aZanim pojawiliśmy się na świecie, byliśmy połączeni z matką na każdym możliwym poziomie. Po urodzeniu, choć mieliśmy już swoje oddzielne ciałka, nie mogliśmy przetrwać bez matki.“styl przywiązania”. Stałość stylu przywiązania wynosi w badaniach aż 70%. To znaczy, że u 7 na 10 osób odtwarza w bliskich związkach dynamikę wczesnej…

  • |

    Co czujesz do swojego terapeuty?

    Co czujesz do swojego terapeuty? Relacje z terapeutą/mentorem niejednokrotnie konfrontują nas z niewyrażonymi emocjami wczesnego dzieciństwa. To, w jaki sposób myślimy o autorytetach i „guru” pokazuje na ile jesteśmy dojrzali. Im bardziej skrajne emocje odczuwamy wobec wspierającej osoby, im bardziej np. jesteśmy skłonni idealizować i gloryfikować terapeutę, tym mniej uporaliśmy się z rodzicielską traumą. Jakaś część mnie chciała zawsze, by była to osoba idealna, doskonała, przerobiona do szpiku kości, która nigdy już…

  • Chcę Ciebie.

    „Chcę Ciebie” to słowa, które dają życie. To słowa, które dają nam prawo do BYCIA. Żyję o tyle, o ile Ty mnie chciałaś mamo. Potrzebujemy doświadczyć „chcę Ciebie” od naszych rodziców, od naszych matek. „Chcę Ciebie” to czasem słowa, a czasem tylko spojrzenie. To bezsłowny przekaz wyrażający się w jakości spojrzenia i w zaangażowanej obecności. To oczy matki obecne, zainteresowane, oczy, które widzą, czują, pragną, obserwują i napełniają dziecko wewnętrzną Mocą i prawem…

  • Kiedy ciało nie jest domem

    Jednym z dużych kroków w moim procesie było zdanie sobie sprawy z tego, że moje ciało jest dla mnie trigerem. Zmęczenie fizyczne nie było tylko zmęczeniem. Nie umiałam odczytać potrzeb ciała i np. odpocząć. Zmęczenie fizyczne wywoływało we mnie poczucie głębokiego smutku, rozdrażnienia, oddzielenia i samotności. Pojawiające się co jakiś czas niewyspanie nie było tylko niewyspaniem i informacją mojego ciała, że potrzebuje snu. Wprawiało mnie w stan rozdrażnienia, lęku, poddenerwowania i chęci kontroli. Przez wiele lat…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *