To czy czujemy nasze granice, czy potrafimy nawiązywać z nimi kontakt, by móc je w autentyczny sposób wyznaczać jest bardzo związane z tym, w jaki sposób byliśmy traktowani w dzieciństwie. Są dwa sposoby nauki granic.

Jeden z nich wiąże się z tym, jak traktowali nas nasi bliscy. To, w jaki sposób reagowali na nasze potrzeby, niewygody, jak się do nas odnosili wspierało nas lub blokowało w nauce wyznaczania granic. Ta nauka zaczęła się bardzo wcześnie: zapłakane niemowlę, na którego płacz nikt nie reaguje już w kołysce uczy się, że nie ma co prosić i liczyć na wsparcie. Co więcej, żeby zmniejszyć cierpienie, zamyka się na odczuwanie swoich niezaspokojonych potrzeb, odcina się od swojego bólu, traci kontakt ze swoim ciałem, a tym samym szansę na zdrowy kontakt ze swoimi granicami.

Drugi sposób to nauka przez modelowanie. Obserwując rodziców i inne bliskie osoby, które dbają o siebie i innych, dziecko naśladuje ich zachowania, powtarza ich komunikaty. Jeśli rodzice szanują swoje granice, rozmawiają o nich bez tabu, wyrażają je w zdrowy i dojrzały sposób- bez unikania i bez agresji, to są duże szanse na to, że dziecko stanie się dorosłym o zdrowych granicach.