To z powodu lęku przed utratą dotychczasowych iluzji i bólem, jaki się z tym wiąże, robimy co tylko, żeby nasz świat nie runą. Zajadamy, zapijamy, kontrolujemy, przepracowujemy się, a nawet chorujemy. Pisałam już kiedyś o mechanizmach obronnych ego– polecam.

A w procesie uzdrawiania matczynej rany chodzi właśnie o to, żeby z tym bólem posiedzieć, żeby w tej ruinie się rozgościć, rozejrzeć i zobaczyć, co nam ona robi. Patrzymy, bynajmniej nie spokojnie, jak kolejne części naszej mozolnie budowanej przez lata iluzji spadają i czekamy aż kurz opadnie. Dopiero wtedy będzie można postawić na to miejsce coś nowego…

To jest wbrew logice, bo przecież nikt o zdrowych zmysłach nie wkłada palca do wrzątku ani nie siedzi spokojnie, kiedy sufit wali się na głowę. Nasz umysł jest tak skonstruowany, żeby chronić nas przed bolesnymi sytuacjami i będzie kazał Ci uciekać. I w tym jest największa trudność- żeby pozwolić tym wszystkim mechanizmom się zamanifestować, ale w nie nie wchodzić, tylko odkryć, przed czym chronią…

To trochę takie siłowanie się z sobą samym. Dlatego mówię często o tym, że proces transformacji to jeden krok w przód, jeden w tył, dwa w przód, znów jeden w tył…  Potrzeba czasu. Im bezpieczniej czujemy się w procesie, im większe mamy zaufanie do siebie, im bardziej się o siebie troszczymy, tym mniej wewnętrznego oporu, tym mniej szaleństwa umysłu, a więcej akceptacji, spokoju i uważności na to, co się właśnie stało gotowe do uzdrowienia.

Trzeba tylko dać sobie ten czas… świadomie.