Rana matki. Kilka słów o „złej matce” w Tobie.

Jak powstaje “rana matki”?

Kontakt z matką jest dla dziecka najważniejszą potrzebą. Miłość matki karmi dziecko, pozwala mu się rozwijać, daje poczucie bezpieczeństwa, pokazuje, że jest mile widziane na świecie. W tym artykule dowiesz się, czym jest rana matki.

Jeśli z jakiegoś powodu nie doświadczyliśmy głębokiej i trwałej miłości matki, jeśli nie była ona w stanie rozpoznawać naszych potrzeb i adekwatnie na nie reagować, to bardzo prawdopodobne, że w naszym wnętrzu zaczął kiełkować archetyp „złej matki”, nazywany również „matczyną raną”. To obraz matki, w którym jak w kalejdoskopie przenikają się niszczące przekonania na temat nas samych, naszych pragnień i emocji. Ten obraz nie musi pokrywać się z obrazem biologicznej matki. Ta „zła matka”, która żyje być może już tylko w naszej psychice, zmusza nas do bezwzględnego posłuszeństwa wobec jej nakazów za pomocą gniewu, poczucia winy i groźby odrzucenia. Jest tak z nami stopiona i bezwzględna, że nawet, kiedy zaczynamy coś dla siebie robić i zaglądać w swoje wnętrze, może pojawiać się poczucie, że robimy coś złego, że jesteśmy nielojalni, że zdradzamy naszą biologiczną matkę.

Rana matki może być uleczona między innymi poprzez oddzielenie się od archetypu matki, jaki nosimy w sobie. 

Oddzielenie. Nie zaprzeczenie, że matczyna rana w nas jest, nie robienie wszystkiego inaczej, niż nasza matka, ale oddzielenie i pójście swoją drogą. Czasem zbieżną, czasem podobną, innym razem diametralnie różną, ale zawsze WŁASNĄ.

Ale skąd wiadomo, że to “rana matki”?

Jeśli nie doświadczyliśmy poczucia bezpieczeństwa i bycia ważnym w relacji z matką, może być nam bardzo trudno znaleźć je w swoim ciele i w swoim życiu. Mogą pojawić się dwie biegunowe tendencje: albo odgradzamy się od siebie, uciekamy w intelekt, działanie, wyznaczanie kolejnych planów, których realizacja tylko na chwilę pozwala zapomnieć o wewnętrznej pustce… Albo wchodzimy w energię poddaństwa i poświęcenia, tonąc w zniekształconej żeńskiej energii, wchodząc w relacje zależne z osobami władczymi i dominującymi.

Jeśli nie mogliśmy znaleźć ukojenia i poczucia bezpieczeństwa w ciele matki, nie możemy go znaleźć również w swoim ciele ani w swoim życiu. Odgradzamy się od siebie coraz bardziej, uciekając w intelekt, działanie, tracimy naturalną kreatywność i dziecięcy entuzjazm. Wyznaczamy kolejne cele, jednak osiąganie sukcesów nie daje nam tego, czego tak głęboko pragniemy.

Obie te skrajności dalekie są od dojrzałego życia, w którym możemy być kreatorami i realizować swój potencjał i swoje talenty.

Wiem, że to rana matki. Jak sobie pomóc?

Rozwiązaniem, które ja znam, którego doświadczyłam i doświadczam na swojej skórze i które potwierdza się u osób, z którymi pracuję to przejęcie roli matki wobec swojego wewnętrznego dziecka i nauczenie się, jak w dojrzały sposób zaspokajać jego potrzeby. To rozbudzanie w sobie żeńskiego pierwiastka (każdy go ma!), swojej wewnętrznej mocy samouzdrawiania i otaczania opieką.

Nie obędzie się bez bólu, bez łez.

Jednak łzy, które wypłaczesz za tym, czego nie dostałeś, nie dostałaś od swojej matki, staną się wodami płodowymi, które będę chronić Twoje wewnętrzne dziecko.

Świadomie musimy nawiązać ponowny kontakt ze swoimi wypartymi uczuciami i tym razem dochować im wierności, rozpoznając własne potrzeby i ucząc się je zaspokajać. Nawet, jeśli będzie to wymagało gruntownego przeorganizowania własnego życia, by te potrzeby zaspokajać i by móc podążać za swoimi wartościami.

Wspólnie możemy wybrać się do królestwa Twoich dziecięcych pragnień i strzępków wspomnień, by znaleźć pośród nich cząstki Ciebie, które następnie zintegrujesz, by odzyskać poczucie kompletności i bycia wystarczającą, wystarczającym.

Musisz wiedzieć jednak, że proces odzyskiwania wewnętrznego dziecka, ten który znam i w którym wspieram, ma niewiele wspólnego z radosną twórczością i dziecięcą ekscytacją. Nie, nie pływamy w świetle i nie zatapiamy się w miłości. W przeciwieństwie do ścieżek duchowych, które nakazują nieustanne wznoszenie się w górę, ta, która prowadzi do wewnętrznego dziecka, prowadzi w dół- do najgłębszych otchłani naszej duszy, przez wyparte wspomnienia i odrzucone części nas samych.

Bo tam, w najdalszej, mrocznej jaskini pulsuje Twoje źródło życia.

W tej jaskini jest ból, gniew, lęk i wiele innych wypartych energii, które możesz świadomie przetransformować na wpierającą Cię energię życiową. To proces bolesny. Uwolnione wewnętrzne dziecko, od najmłodszych lat uciszane, policzkowane i zmuszane do milczenia może sprawić Ci niewypowiedziany ból. W ten sposób będzie opowiadać Ci swoją historię. Ten ból to cena świadomego życia. Im jest większy, im boleśniejszych krzywd doznało Twoje wewnętrzne dziecko, tym większy opór. Nie dziwi mnie chęć uniknięcia tego bólu za wszelką cenę.
Jednak właśnie ten ból jest kluczem do naszego serca. To on kruszy wszelkie blokady i otwiera nas na PRAWDĘ o nas.

A prawda boli najmocniej, kiedy odwracamy od niej głowę.

Bardzo ważne jest trzymanie swojego tempa. Gdybym biegła maraton i próbowała dotrzymać tempa szybszym ode mnie, prawdopodobnie nigdy bym go nie ukończyła, złapałabym kontuzję albo padła wycieńczona po kilkudziesięciu metrach. Tylko poruszanie się w swoim własnym tempie gwarantuje ukończenie trasy. Tu chodzi o Twoje życie, a nie jakieś wyścigi. Od najmłodszych lat jesteśmy programowani na rywalizację i porównywanie i nie omija to również rozwoju duchowego. Pamiętaj jednak, że nigdy nie wiesz, jak wiele procesów, upadków i głębokich doświadczeń stoi za jednym wpisem, filmem czy fragmentem wypowiedzi danej osoby. Tak łatwo jest z inspiracji przejść w porównywanie i ocenianie siebie na tle innych… Każdy z nas to w jakimś stopniu robi. Nie walcz z tym, zauważ, uznaj, a potem idź dalej w swoim tempie?

Co jeszcze wesprze w uzdrawianiu rany matki?

Bardzo ważne jest wsparcie osób, które wiedzą co się z nami dzieje i rozumieją nasze stany, a przede wszystkim sami żyją w zgodzie ze sobą. Miej odwagę po nie sięgać. Dobrze, jeśli miałbyś, miałabyś przynajmniej jedną osobę, która przechodziła albo przechodzi to samo co Ty i po prostu pobędzie z Tobą, bez oceniania. Nasi bliscy, mimo ogromnej miłości, o ile sami nie przeszli podobnego procesu mogą stopować nas w drodze i projektować na nas swoje lęki, które choć wynikają z troski, potęgują opór w procesie. Wtedy warto szukać wsparcia w grupach, czy to lokalnych czy wirtualnych, w których to, co przeżywasz nie będzie niczym zaskakującym.

Odwagi, kochani. Stawajcie za sobą <3

Jeśli interesuje Cię temat uzdrawiania matczynej rany, przeczytaj o tym, jak ją uzdrawiać.

Jeśli ten artykuł Cię wspiera, udostępnij go proszę, podziel się nim i pozwól, by wspierał też innych.

Podobne wpisy

  • Błędy w myśleniu. Jak myślą skrzywdzone dorosłe dzieci?

    Im dłużej pracuję z wewnętrznym dzieckiem, tym więcej zmian obserwuję. Wiele z nich dotyczy tego, jak myślę. To bardzo twórczy proces. Coraz częściej udaje mi się zatrzymać i rozpoznać te dobrze mi znane schematy myślowe, do których przywykłam, które są ze mną od wielu lat. Choć mówię o nich “błędy w myśleniu” to nie uważam, że są błędne. Są wynikiem naszych naturalnych reakcji na to, w jaki sposób byliśmy traktowani w dzieciństwie. Miały swoją rację bytu i był czas,…

  • Bezradność.

    Jak radzić sobie z bezradnością? Jak przestać denerwować się na to, czego nie mamy wpływu? Jak przytulic swoją bezradność? Ten post powstał dzięki uczestniczkom kursu Radykalnej Samoopieki, w czasie którego uczymy się dbać o siebie w zgodzie z własnymi wartościami. Dziękuję Kochane za Wasze pytania, odwagę i inspirację <3 Zdarza się, że kiedy przyglądamy się swoim działaniom, okazuje się, że pędzimy nie wiadomo dokąd, że trudno jest nam odpuścić, pozwolić, by życie…

  • |

    Co czujesz do swojego terapeuty?

    Relacje z terapeutą/mentorem niejednokrotnie konfrontują nas z niewyrażonymi emocjami wczesnego dzieciństwa. To, w jaki sposób myślimy o autorytetach i „guru” pokazuje na ile jesteśmy dojrzali. Im bardziej skrajne emocje odczuwamy wobec wspierającej osoby, im bardziej np. jesteśmy skłonni idealizować i gloryfikować terapeutę, tym mniej uporaliśmy się z rodzicielską traumą. Jakaś część mnie chciała zawsze, by była to osoba idealna, doskonała, przerobiona do szpiku kości, która nigdy już nie popełnia błędów, która nie upada,…

  • Potrzeba zawierzenia. Potrzeba oddania.

    Nigdy nie wiem, co jest dla Ciebie dobre. Wiesz to tylko Ty sama. A nawet jak nie wiesz, to i tak jesteś jedyną osobą, która może się tego dowidzieć. Tak często potrzebujemy komuś zawierzyć, zaufać, oddać się w opiekę… „Co mam robić?” „Co Ty o tym myślisz?” „Co byś mi doradziła?” Co byś zrobiła na moim miejscu?” To tylko przykłady pytań, jakie zadajemy bliskim osobom, przyjaciołom, terapeutom, a nawet (o zgrozo!) obcym osobom, o których nie wiele wiemy. Pozwól, że cofnę Cię o kilkanaście, a może nawet kilkadziesiąt…

  • Samoopieka. Dlaczego to może być trudne?

    Zauważ, że nie piszę „zadbać” a „zaopiekować”. Robię to świadomie, bo choć zaopiekowanie się sobą sprawia, że jesteśmy zadbane, to samo słowo „zadbane” kojarzy się często wyłącznie z zewnętrzną samoopieką, czyli dbałością o wygląd i wizerunek. Podczas gdy zaopiekowanie się sobą uwzględnia troskę wobec wszystkich przejawów swojego jestestwa. To świadoma decyzja, by każdego dnia zachowywać wobec siebie postawę uważności, delikatności i miłości. Nie tylko wtedy, kiedy jest nam łatwo siebie lubić,…

  • Uzdrawianie matczynej rany. Trudności w procesie. #1

    Matka jest dla dziecka całym światem, jest jego „bogiem”. To od niej zależy życie i przetrwanie dziecka. To ona pokazuje dziecku, na jaki świat trafiło- na ciepły i bezpieczny, czy zimny, zagrażający i nieprzewidywalny. A ponieważ dziecko nie ma porównania- bo matka jest jedna, to w oparciu o kontakt z matką tworzy sobie mapę świata, takie fundamenty, na których potem postawi wszystko inne. Uzdrawiając matczyną ranę decydujemy się na poruszenie tychże fundamentów właśnie. To proces, który porusza nas…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *